...คอมค้าง..

posted on 16 Sep 2010 03:19 by 0tmewiat

16.09.2010

ความรู้สึกที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น
มันได้ย้อนกลับมาอีกแล้ว
ทั้งๆที่หนีออกมา
แต่ก็เหมือนมันจะวิ่งตามมา
รู้สึกเหมือนมันคงจะอยู่คู่ไปกันอีกนาน

ความรู้สึกเหงาแบบนี้เคยเจอครั้งนึงตอนที่เรียน ราม
เลยวิ่งหนีมาตัดสินใจมาเรียนที่ ม.กรุงเทพ
แต่มันก็ยังคงเจอะเจอเหมือนมันไม่ได้จากไปไหน..

ความจริงอาจจะไม่ใช่ความผิดใคร
นอกจากตัวผมเองที่ทำตัวเอง
ให้มันเป็นแบบนี้..

ผมขี้น้อยใจเกินไปรึเปล่า?
ผมคิดมากเกินไปรึเปล่า?
หรือเป็นผมเองที่ไม่เหมาะกับสิ่งที่เจออยู่ตอนนี้รึเปล่า?

สิ่งที่อยากได้ มันคงไม่มีทางได้มา
แต่สิ่งที่ตามหา คงไม่มีทางหาเจอ


อาจจะเป็นผมเองที่เปลี่ยนไป
ไม่มีใครเปลี่ยนไปหรอก คงเป็นผมที่กลับมาเป็นคนเดิม
ที่นิสัยแย่เหมือนเดิม
กลับสู่โลกส่วนตัวของตัวเองเหมือนเดิม
โลกที่มีผมอยู่คนเดียว โลกที่มีแต่สีขาวและสีดำ
กลับมาสู่โลกที่ยิ้มได้ไม่เต็มที่ หัวเราะแบบฝืนๆ
ซึ่งไม่ชอบเอาซะเลย..

แต่มันก็คงหนีไม่พ้น
เพราะมันอาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของ "ตัวผม"

กาลเวลาผ่านไป มันทำให้ได้รู้อะไรหลายๆอย่าง
ว่าตัวผมเองเป็นยังไง
คนอื่นเป็นยังไง
ผมเองคงวิ่งหนีทุกสิ่งทุกอย่างได้
แค่คงวิ่งหนีตัวตนของตัวเองไม่ได้..


คงทำได้แค่เพียงทำใจยอมรับมัน
แล้วก็ปรับตัวให้อยู่กับมันไปให้ทุกข์น้อยที่สุด
ก็แค่นั้น..

 

 

..

 

 

ช่วงแรกที่ไม่ได้ อัพ เพราะว่างานเยอะมากเรียนหนักมาก
แต่ตอนนี้ความขี้เกียจ นิสัยแย่ๆของผม
ทำให้งานมันลดน้อยลงแล้ว
เพราะผม drop ไป4วิชา จาก 6วิชา ที่เรียน

รู้สึกตัวเองเป็นคนเหลวไหลมาก
ทั้งๆที่เคยเหลวไหล เรื่อยเปื่อยมาแล้วตัี้ง 1ปีเต็มๆ
มันแย่ๆจริง..


โลกนี้มันช่างน่าเบื่อเนอะ
เบื่อจนแทบจะไม่อยากอยู่
แทบไม่อยากจะรับรู้
อะไรทั้งนั้น..


ถ้าเกิดมาแล้วอยู่คนเดียว อยู่กับญาติ
ไม่ได้อยู่กับแม่

ผมมั่นใจว่าผม
อาจจะฆ่าตัวตายไปนานแล้ว
จริงๆ ก้รู้ว่ามันไม่ใช่ทางออกที่ดี


เหมือนเวลาคอมพิวเตอร์คุณค้าง
แล้วคุณไม่สามารถทำอะไรได้
ก็แค่ง่ายๆ
คุณก็แค่ดึงปลั๊กมันออก
ก็แค่นั้นเอง

ผมอยากจะดึงปลั๊กผมออกมากๆ
ถ้าไม่ติดว่ายังมีแม่อยู่
ผมคงน่าจะทำไปนานแล้ว
ในเมื่อมันแทบจะไม่รู้ว่าอยู่ไปเพื่ออะไร
แต่อยู่เพื่อใครผมยังพอรู้

นั่งพิมพ์เรื่องปัญหาชีวิตทีไร
หรือนั่งนึกทีไร
น้ำตามันแทบจะไหลทุกที

เข้าใจว่าทุกคนมีปัญหา
บางคนอาจจะแย่กว่า
แต่ก็ทำใจรับไม่ได้เหมือนกันนะบางที..

 

..

 

ที่นั่งพิมพ์ไป
มันเหมือนจะมีแต่เรื่องแย่ๆ
เรื่องดีดีมันหายไปไหนหมด
สงสัยคงต้องทนอยู่ไปแบบนี้หละมั้ง.. :)

 

 

Ps.
- ก็แค่อยากจะถอดปลั๊ก..
- แม้ปัญหาจะแย่พอกัน แต่คนเรามีขีดจำกัดไม่เท่ากันนี่นะ..

 


by B'z

Comment

Comment:

Tweet

มากด like ให้คุณพังเพรียวก่อน 1 ที confused smile

อยากมีความสุขไหม
มีวิธีนึง ได้ผลชัวร์ รับประกัน


ลองทำอะไรเพื่อคนอื่นสิ


บ้านพักคนชรา บ้านเด็กกำพร้า มูลนิธิคนตาบอด ฯลฯ
ลองแวะเวียนไปช่วยเค้าทำนู่นทำนี่ (ไม่จำเป็นต้องบริจาคเงินหรอกนะ)
แล้วจะรู้ว่า ความสุข เกิดจากการทำอะไรเพื่อคนอื่น
บางที อาจจะค้นพบว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร

ปล.ส่วนตัวแล้วไม่คิดว่าปัญหาของท่านจะยากเกินเยียวยาหรอก
มนุษย์น่ะ ทำได้ทุกอย่างแหละ ถ้าตั้งใจจะทำ
คนที่รู้ตัวว่าตัวเองมีปัญหาน่ะ แก้ไม่ยากหรอกนะ
คนที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองมีปัญหาต่างหาก ที่ยากเกินเยียวยา
double wink

#2 By sky -_- on 2010-09-16 23:24

ดีแล้วจ้ะที่ยังนึกถึงแม่ได้
ไม่ด่วนทำร้ายตัวเองซะก่อน
แม้ปัญหาจะแย่พอกัน แต่คนเรามีขีดจำกัดไม่เท่ากันนี่นะ..
ที่เขียนมาก็ถูก
แต่อยากให้จำไว้
ปัญหามีไว้แก้ไม่ได้มีไว้หนี
คอมแฮงค์ก่อนจะถอดปลั๊ก ลองกดปุ่ม reset ก่อนมั๊ย
จบชีวิตตัวองไปเราก็ไม่รับรู้อะไรแล้ว
แต่คนที่ยังอยู่นี่สิ โดยเฉพาะ คุณแม่ จะรู้สึกอย่างไร
สู้ๆจ้ะ
big smile

#1 By พังเพรียว on 2010-09-16 11:36